Field Notes

Dieren in het wild · Casanare

Over land door Colombia: wanneer de weg de bestemming is

Acht paar ogen aan de oever van een lagune in Casanare, de gletsjer van de Cocuy aan de rand van de savanne en roze dolfijnen in de Río Meta. Het verhaal van een reis die alleen bestaat als je hem over land maakt.

6 min leestijd Het Karakoles-team

Een cachirre-kaaiman aan de oever van een lagune in Casanare
Cachirres bij zonsondergang, drie meter van het kamp. Llanos van Casanare.

Kort samengevat: we reisden over land door Colombia van Bogotá tot La Macarena, via de Páramo de Pisba, de gletsjer van de Cocuy, de Llanos van Casanare en de kloof van de Río Guape, in meerdere dagen in een 4×4.

Er is een bepaald moment waarop je zonder woorden begrijpt waarom Colombia een land is dat je langzaam en over land moet bereizen. Het overkwam ons bij het vallen van de avond, bij een lagune in de Llanos van Casanare, toen de zon achter de overkant begon te verdwijnen en de lucht oranje, violet en rood kleurde. De stilte werd alleen verbroken door het verre gezoem van insecten en af en toe een plons in het water. Op nauwelijks drie meter afstand keken acht paar ogen ons aan met dezelfde nieuwsgierigheid waarmee wij naar hen keken: het waren cachirres, of babilla’s — zoals de kaaimannen van de Llanos worden genoemd — die rustig aan de oever lagen en die natuurlijke drinkplaats deelden met tientallen soorten die in de droge tijd van deze waterspiegels afhankelijk zijn om te overleven.

Van de Páramo de Pisba naar de gletsjer van de Cocuy

In dat ogenblik dacht ik aan hoeveel geluk we hebben om in zo’n land te wonen. Een land dat zich niet toont vanuit een vliegtuigraam, maar vanaf de weg, vanuit het stof, de kou van de páramo en de trillende hitte van de savanne. We kwamen uit Bogotá en volgden een route die ons over de Páramo de Pisba voerde, een van die plekken waar de tijd lijkt stil te staan en de mist je dwingt langzamer te gaan. Daar, tussen zwijgende frailejones en met mos bedekte bergen, ontstaat een groot deel van het zoete water dat het leven in Colombia draagt. Naar schatting leveren deze hooggebergte-ecosystemen zo’n 70 % van het water dat we gebruiken — een gegeven dat een diepe betekenis krijgt wanneer je ze doorkruist en van dichtbij ziet.

Vier Land Cruisers gekampeerd in de vallei, van boven gezien
Het kamp wordt opgezet waar de weg eindigt. Páramo de Pisba, voor de afdaling naar Casanare.

Vanaf Hato Corozal, al in het noorden van Casanare, opent het uitzicht zich bijna abrupt. Voor ons verrees, indrukwekkend, de gletsjer van de Cocuy, de grootste van Colombia. Op die afstand leek hij een witte muur die de oorsprong bewaakt van talloze rivieren die door de eindeloze vlakte kronkelen. Dat contrast zien — de eeuwige sneeuw op de achtergrond en de warme savanne die zich uitstrekt tot waar het oog reikt — is tegelijk een les in aardrijkskunde en in emotie. Colombia is niet één landschap: het is de som van alle, verbonden door wegen die verhalen vertellen. Diezelfde gletsjer hebben we van dichtbij beleefd tijdens onze expeditie naar El Cocuy.

Het gaat er niet om snel aan te komen, maar om er te zijn. Om te begrijpen dat reizen een vorm van leren en van respect is.

Dieren en legende in het hart van Casanare

In de zomer het hart van Casanare binnentrekken is getuige zijn van een natuurspektakel dat zelden te zien is. Het leven concentreert zich rond het water. Herten, capibara’s en vogels van alle maten en kleuren komen naar de drinkplaatsen, terwijl de grote katachtigen — poema’s en jaguars — onhoorbaar rondsluipen, onzichtbaar maar aanwezig. Wie over land reist, kan stilstaan, kijken, luisteren.

De volgende dag reisden we door naar Orocué, een dorp dat voorgoed getekend is door de literatuur. Hier plaatste José Eustasio Rivera een groot deel van La vorágine (De draaikolk), de tijdloze roman die de hardheid en de ongetemde schoonheid van deze streken beschrijft. Door de straten lopen, de rivier zien en zijn woorden herinneren is begrijpen dat de relatie tussen Colombia en zijn landschappen altijd intens is geweest, soms pijnlijk, maar diep authentiek. We besloten bij zonsondergang nog eens op pad te gaan. Toen schonk de Río Meta ons een nieuw onvergetelijk tafereel: roze rivierdolfijnen van de Orinoquía die dicht bij de oever speelden, terwijl zwermen trekvogels zich verzamelden om de nacht door te brengen. De hemel weerspiegelde in het water en alles leek zich te bewegen op hetzelfde rustige ritme als de rivier.

Een llanero drijft vee door de Llanos
De vlakte is niet leeg: ze wordt bewoond door mensen die haar al generaties lang lezen.

Om verder te gaan moesten we de Meta oversteken met een veerpont. Het is niet meer dan een grote platte schuit, aangedreven door twee buitenboordmotoren, genoeg om mensen, vracht en dromen van de ene oever naar de andere te brengen. Die trage, onhaastige oversteek vat samen wat het betekent om over land door Colombia te reizen: het tempo van de weg aanvaarden, vertrouwen op eenvoudige maar werkende infrastructuur en je laten verrassen.

La Macarena en de kloof van de Río Guape

Verder naar het zuiden, in het departement Meta, verandert het landschap opnieuw. De Orinoquía en het Amazonegebied ontmoeten elkaar in een explosie van groen, vochtigheid en leven. De Serranía de La Macarena verschijnt als een bergoase midden in de vlakte. Daar ligt een van de indrukwekkendste riviertochten van het land: de kloof van de Río Guape. Hem bevaren is vooruitkomen tussen rotswanden die lijken op golven bedekt met weelderige vegetatie, met helder water dat stroomt tussen zachte stroomversnellingen en diepe poelen, onderbroken door de kreten van de vetvogels (guácharos) die er leven. Het is geen plek die je bij toeval bezoekt; het is een bestemming die je bereikt dankzij het besluit om Colombia te verkennen vanaf de grond waarop je staat. Het is zo’n bijzonder landschap dat we het soms ook in groep verkennen: zo ontstond onze Guided Edition naar La Macarena.

Over land door Colombia reizen is meer dan je verplaatsen: het is een manier om je te verzoenen met het land, om zijn diversiteit te begrijpen en om vooroordelen te doorbreken. Het is ontdekken dat veiligheid ook wordt opgebouwd met kennis, respect en aanwezigheid. Dat er moeilijke wegen zijn, ja, maar ook enorme beloningen voor wie zich eraan durft te wagen. In een land zo complex en fascinerend als het onze is de ware luxe niet snelheid, maar de vrijheid om stil te staan, om je heen te kijken en met zekerheid te zeggen dat de reis het waard was.

Wil je dit zelf beleven? Zo huur je een 4×4 met daktent: je kiest het voertuig uit ons wagenpark en stippelt je eigen route uit in self-drive.

Delen WhatsApp E-mail Facebook

En als jij de volgende schrijft?

Deze reis hebben wij zelf gereden. De jouwe stel je zelf samen: we geven je de 4x4 met de tent erop en vertellen je wat we weten over Casanare.

Wij gingen op pad met een Land Cruiser 78, vier zitplaatsen.

Verder lezen

Alle verslagen →
Vier Land Cruisers gekampeerd in de vallei, van boven gezien Routes · El Cocuy Onze expeditie naar het Nationaal Park El Cocuy → Land Cruiser op de piste naar Chingaza, met het kamp opgezet Dieren in het wild · Chingaza Op het spoor van de brilbeer in Chingaza →